پسری برای تمام فصول

من از این دنیا چی می خواهم، دو تا صندلی چوبی

که منو تو رو بشونه، واسه گفتن خوبی

من از این دنیا چی می خواهم، یه وجب زمین خاکی

همون قدر که یک اتاقک، بشه خونه خیالی

من از این دنیا چی می خواهم، یه جعبه مداد رنگی

بکشم رو تن دنیا، رنگ خوبی و قنشگی

آدمک های دست و دلباز، از تو قلک طاقچه

بردارند بذر محبت، واسه بارداری باغچه

من از این دنیا چی می خواهم، دو تا بال برای پرواز

برم تا روز تولد، برسم به فصل آغز

برم پیش بچه هایی، که یه لقمه نون ندارند

که یه شب با یک دل سیر، چشماشون رو هم بزارند

بگم که غصه ها سر اومد، گریه بس که بهتر اومد، گریه بس که بهتر اومد